Milaan stond bol van crafts en bio-based materialen, een radicaal antwoord op AI en fast furniture. Al wandelend langs die ambachtelijke technieken bleef één vraag hardnekkig knagen: hoeveel van dit prachtige, innovatieve werk komt uiteindelijk in het winkelschap terecht?
Links: Dior x Korakot, rechts: Handwoven furniture at Rossana Orlandi door Atelier L' inconnuMilaan stond bol van het ambacht. Merken, designers en onderzoekers lijken er vol op in te zetten en toonden een scala aan traditionele technieken en nieuwe, bio-based materialen. Dat voelt radicaal in een tijd van AI en fast furniture. Maar één vraag bleef door mijn hoofd spelen: hoeveel van het hier getoonde werk bereikt uiteindelijk de markt?
Sommige presentaties in Milaan waren adembenemend, met als verbluffend hoogtepunt de bamboe-installatie van Dior, ontwikkeld in samenwerking met de Thaise studio Korakot. Crafts doen het goed op het podium! Maar zie je die crafts ook terug in het product zelf?
Deze spanning typeerde voor mij de Milan Design Week. Ambacht als sfeer. Als backdrop. Als symbool van merkwaarden. Maar de stap naar het daadwerkelijke productassortiment - van inkooporder tot winkelschap - is daarmee nog niet gezet.
Bij Home Faber was het vakmanschap buitengewoon. De beste technieken, de fijnste materialen — zoals de textile sculptures van Maria Prata. Magnifiek werk. Maar uiteindelijk is dit collectable design, bestemd voor de happy few en onbereikbaar voor mensen die er oprecht waarde aan zouden hechten.
Bij Rossana Orlandi hetzelfde: briljante geesten, uitgesproken concepten, zoals de meubelstukken van Paul Heijnen en Atelier L'Inconnu. Inspirerend om te bezoeken, moeilijker te sourcen.
Ik begrijp de aantrekkingskracht van het exclusieve segment. Limited editions hebben hun plek; er is een markt voor vakmensen die werken voor interieurarchitecten, boutiquehotels en private residences. Maar is die markt groot genoeg om een studio rendabel te houden? Blijft het beste handgemaakte werk alleen zichtbaar voor de ‘one percent’ - de superrijken?
Er klinkt steeds meer kritiek dat Milaan een brand circus aan het worden is; meer PR-event dan handelsplatform. Maar ging het zich niet al veel langer die kant op? En evolueren alle beurzen niet naar events voor inspiratie en netwerken, in plaats van daadwerkelijke handel?
De vraag is wat er gebeurt nadat de lichten gedoofd en de influencers vertrokken zijn. Waar vindt de business plaats? Waar is de trading floor voor craft professionals en fabrikanten?
Links: Aluminum vazen van Studio Loop Loop, rechts: kruk van natuurlijk geverfd aluminium met fluffy zitting - óók van Studio Loop LoopGelukkig zijn er makers en merken die laten zien dat dit geen tegenstelling hoeft te zijn. Zeker binnen het sustainable design-segment vond ik voorbeelden van ambacht dat zowel esthetisch sterk als commercieel verankerd is.
Links: Loadscollection van Claudy Jongstra; rechts: Releaf by Avantium - plantaardige PEF-kunststoffen toegepast in textielDeze voorbeelden zijn de moeite waard om te bestuderen. Niet omdat ze inleveren op kwaliteit - dat doen ze niet. Maar omdat ze begrijpen dat ambacht een community nodig heeft om te overleven: gedreven designers en makers, kopers die verder kijken dan het glanzende plaatje, en merken die ambacht toepassen in hun daadwerkelijke producten – en het niet alleen in de etalage zetten.
Milaan bewijst dat ambacht een toekomst heeft. Maar het heeft partners nodig om de infrastructuur daarvoor te bouwen.
Over Craftscurator
Irene Vermeulen is Craftscurator en werkt met makers en fabrikanten aan het ontwikkelen en verduurzamen van assortimenten en het vinden van een markt. Wil je aan de slag met handmade design? Neem contact op voor een kennismakingsgesprek!
- Craftscurator.com
- Craftscurator op Instagram
- Craftscurator op LinkedIn
Dit artikel is een bewerking van Irenes Engelstalige artikel op craftscurator.com.
