Gebroken wit - bij de dood van de Kleur van het Jaar
De reacties op Pantones keuze voor de Kleur van het Jaar waren scherp dit keer. Saai. Inspiratieloos. Creatieve armoede. Misschien was het wel rage bait, bedoeld om clicks te genereren? Pantone verkoopt Cloud Dancer als een “whisper of calm”, maar een beetje colour connaisseur hoort vooral iets anders: een prijzige leegte.
Een paar woorden bij de laatste adem van wat ooit een instituut van inspiratie was.
Beeld: Pantone
Daar was-ie dan, de Kleur van het Jaar 2026: Cloud Dancer (PANTONE 11-4201). De bekendmaking werd ontvangen als een collectieve teleurstelling. Want als “niets” de kleur van het jaar is, wat vieren we dan eigenlijk nog?
Peak COTY
Het is tijd om de olifant in de kamer te benoemen: we hebben Peak Color of the Year bereikt. Wat in 1999 begon als een bijna filosofische exercitie om de tijdgeest te vangen (denk aan Cerulean Blue aan de vooravond van het nieuwe millennium) is verworden tot een commercieel circus.
Voor de duidelijkheid: kleur is niet dood, integendeel. Kleur is vitaal en veelzijdiger dan ooit. Wat wél op zijn einde loopt, is het idee dat één instituut kan bepalen welke tint het komende jaar relevant is. De creatieve autoriteit is verschoven: van centraal naar decentraal, van voorschrijven naar ontstaan. Niet Pantone dicteert het palet, maar een netwerk van makers, subculturen en contexten. Wat hier sterft is geen kleur, maar autoriteit.
De signalen dat de COTY-moeheid definitief heeft toegeslagen, zijn overal:
Creatief bankroet
In een tijd die schreeuwt om richting, kiest de marktleider voor terugtrekking. Off-white kiezen voelt als creatief bankroet.
"A whisper of tranquility and peace in a noisy world"
Inflatie van autoriteit
Waar Pantone ooit de enige stem was, heeft nu elke verfproducent, lifestylebrand en techgigant zijn eigen Color of the Year. Als iedereen richting geeft, verdwijnt richting.
De duurzaamheidsclash
In een wereld van slow design voelt een kleur die na twaalf maanden weer “out” is ecologisch en cultureel achterhaald.
Democratisering van smaak
Designers halen hun inspiratie uit subculturen en uit niche-esthetieken, van Mob Wife (loud luxury!) tot Bookshelf Wealth. Is er nog iemand die zit te wachten op een top-down beslissing uit New Jersey?
Van autoriteit naar autonomie
De geschiedenis van de Color of the Year laat een duidelijk kantelpunt zien. In de jaren 2000 was Pantone wet—onsterfelijk verbeeld in The Devil Wears Prada. Maar de introductie van Cloud Dancer laat zien dat de industrie niet langer collectief knielt - sterker nog: Pantones autoriteit wordt openlijk ter discussie gesteld. We zijn verschoven van een cultuur waarin Pantone vertelt wat relevant is, naar een waarin wij het palet bepalen en Pantone probeert dat bij te houden.
Contrast is het signaal
Terwijl overal kritiek klinkt, knikt de quiet luxury-elite instemmend. In de wereld van superjachten, serene architectuur en high-end hospitality wordt Cloud Dancer gelezen als een verfijnde reset. Een kleur die niet schreeuwt, maar dráágt, ruimte laat voor materiaal, textuur en licht.
Maar Cloud Dancer is slechts een canvas; het echte momentum zit elders. Het contrast, niet de kleur zelf, is het signaal. Pantone dicteert geen richting meer. Wat we zien, is een gefragmenteerde lifestyle-industrie waarin één tint de werkelijkheid niet langer kan domineren.
De echte behoefte is visuele frictie. Gebruik wit om contrast te verscherpen, niet om het te dempen. Waar Pantone “stilte” zegt, hoort de voorhoede vooral één ding: tijd voor lawaai.
